Vandaag werd ik geïnterviewd door de Duitse televisie. In Duitsland is onder studenten veel onrust ontstaan over het feit dat Nederland minder Duitse studenten toe wil laten op hogescholen en universiteiten. De stelling is dat de Duitsers beter thuis kunnen studeren. Het is veel te duur voor Nederland om Duitse en andere buitenlanders te laten studeren in ons land. De staatssecretaris voor hoger onderwijs reageerde daarmee overigens op vragen van ons kamerlid Boris van der Ham die wel eens wilde weten hoeveel buitenlanders hier studeren.

Ik antwoordde op de vragen van het journaal met de stelling dat wij in Europa vrij verkeer van burgers kennen en dat dit uiteraard ook voor studenten geldt. Wat mij betreft mag het kabinet ingrijpen wanneer een instelling klassen vult met buitenlanders om daarmee de studentenaantallen op te krikken maar gaat het veel te ver om internationalisering vergaand te ontmoedigen.

Maar hoe kan het toch, vroeg de journalist, dat het open en pluriforme Nederland nu met zulke maatregelen komt? Ik werd even stil. Is Nederland niet meer pro-Europees of hebben Nederlanders een hekel aan Duitse studenten, drong de journalist aan.

Dat laatste kon ik gelukkig ontkennen. Nee, antwoordde ik, Duitse studenten zijn zeer geliefd. Ze werken hard. Ze halen goede resultaten en zijn goed geïntegreerd. Nee, dat is het niet. Maar ja, moest ik schoorvoetend toegeven, Nederland is erg Europa-kritisch geworden.

De journalist zette door: Uw samenleving vergrijst in hoog tempo. Waarom ontmoedigt u hen dan te komen? In Duitsland, voegde hij er nog aan toe, worden nu de collegegelden afgeschaft om studeren juist aantrekkelijker te maken. Want wij weten dat we meer hoger opgeleiden nodig hebben.

Ik zuchtte diep. Tsja, zei ik, maar in Nederland regeert de angst. Angst voor het onbekende. Angst voor de vreemdeling, zelfs wanneer die uit ons buurland komt, onze belangrijkste handelspartner. Is het ook waar, vroeg de journalist, dat uw regering Duitstalig onderwijs wil verbieden? Terwijl dat voor de handelsbetrekkingen toch noodzakelijk is?

Het is allemaal waar, zuchtte ik. Maar weet u, er is ook hoop. Wanneer een regering maar doorgaat met een anti-Europese politiek, zal het een kwestie van tijd zijn dat de gemiddelde Nederlander dat inziet. Burgers zullen beseffen dat een dergelijke politiek ten koste van ieders welvaart gaat en dan zal er een einde komen aan dit kabinet!

Het interview was voorbij. Het licht van de camera doofde. Toen zei de journalist: Ik help het u hopen. 

Henk Pijlman 
Wethouder voor D66 in Groningen tussen 1990 en 2000. 
Nu collegevoorzitter van de Hanzehogeschool Groningen.

Deel dit Artikel

• 
• 
• 

Over de Auteur

Henk Pijlman
Henk Pijlman is voorzitter van het College van Bestuur van de Hanzehogeschool Groningen. Eerder was hij in Groningen wethouder voor Onderwijs, Sport, Cultuur en Bestuurlijke Vernieuwing.