Het woord zegt het al. “Conservatorium”. Het moeten behouden van cultuur omdat het publiek er eigenlijk niets meer mee heeft. Per definitie een kunstvorm die alleen in stand kan worden gehouden met subsidies: koren, orkesten en fanfares.

Er zit geen toekomst in. Conservatorium studenten zijn gedoemd tot een minimaal bestaan, op basis van uitkeringen, toelagen en subsidies, op kosten van een ander. Het hoogst haalbare voor een conservatorium student is docent aan een conservatorium worden. Een zichzelf in stand houdend kliekje.

Ik heb overigens niets tegen de klassieke kunsten. Prachtig als iemand kan genieten van het maken ervan, en naar het beluisteren ervan. Maar er is geen markt voor. Geen markt = geen geld = geen werk = geen professie. Geen professie = hobby. Hobby’s betaal je zelf. Een ander voor jouw hobby laten betalen, betekent dat de ander minder geld overhoudt voor zijn eigen hobby’s.

Liefhebbers van obscure en verouderde kunsten moeten de kosten van hun hobbies niet afwentelen op de maatschappij. Dan worden de kaartjes voor een concert maar wat duurder. Dan wordt een opleiding maar duurder. Dan gaat de contributie maar omhoog. Een echte liefhebber heeft dit er voor over. En zo niet, dan is het ook niet erg: cultuur vernieuwt en ververst, dat is juist het mooie van cultuur.

Je moet ook niet willen denken dat jouw liefhebberij aantrekkelijker wordt voor een ander als deze gesubsidieerd wordt. Laat iedereen zijn eigen cultuur maken en kiezen en uitvoeren en er van genieten. Daarnaast moet je vooral cultuur niet willen maken of sturen: daar is het cultuur voor. Het ergste wat cultuur kan overkomen is dat het geïnstitutionaliseerd wordt. Staatscultuur, bah!

Laten we alle subsidies op kunst en cultuur direct stopzetten. Kunst en cultuur wordt -zeker in Groningen- beheerst door een subsidiekliek die kunst en cultuur gevangen houdt. De kliek is financieel afhankelijk geworden. Waarom dan iets nieuws doen? Bevrijd de kunst van het subsidie-juk. Je zal zien dat er een enorme verrijking en vernieuwing ontstaat als je een nieuwe garde de kans geeft. Al die instellingen en instituten moeten ineens creatief worden. Jong talent dus. Revolutie! Tear down those walls!

Als je dan toch geld uittrekt voor kunst en cultuur, steek dit dan alleen in nieuwe kunstvormen die wel serieus perspectief bieden. Daar hebben studenten meer aan. Daar heeft Nederland meer aan.

Volgens Henk Pijlman is een groot deel van de docenten aan de muziekscholen in Noord Nederland opgeleid aan het Prins Claus Conservatorium. Dat klopt maar wel duidelijk is dat veel van deze docenten de slag met de markt aan het verliezen zijn. Als de heer Pijlman al vindt dat ‘zijn’ conservatorium opleidt met het oog op de arbeidsmarkt dan nodig ik hem graag uit eens met de directies van de Noordelijke muziekscholen in overleg te treden want dat is nou net ons grootste bezwaar tegen de opleidingen van het Prins Claus Conservatoria en de andere conservatoria in Nederland; zij leiden docenten op waar de markt NIET op zit te wachten. De opleidingen zijn nog steeds te nadrukkelijk gericht op individueel muziekonderwijs terwijl de markt nadrukkelijk ook vraagt om klassikale methodieken. De kosten voor individueel onderwijs zijn hoog. Of voor de subsidieverstrekkers of voor de leerlingen, iemand moet de prijs betalen. Die muziekscholen die veel subsidie krijgen om de kosten voor de inwoners laag te houden krijgen het steeds moeilijker omdat de subsidiegevers hun budgetten intrekken of beperken (Heerenveen, Leeuwarden, Leek, Harderwijk om maar eens een paar voorbeelden te noemen). Daarom is er vraag naar docenten die in staat zijn om instrumentale klassikale lessen te geven waardoor de kosten dekkender voor de muziekscholen of lager voor de leerlingen worden. Daarvoor leiden de conservatoria onvoldoende of zelfs niet op.

Fijn voor het Prins Claus Conservatorium om zo’n prijs te winnen maar wie heeft de prijs uitgereikt,wat waren de criteria, hoeveel deelnemers waren er en welke landen hebben deelgenomen. Pas dan kan de waarde van zo’n prijs worden bepaald.

Beste Leo Hegge,

Elke reactie uit het veld nemen we serieus. Dank voor uw reactie op het statement van Henk. Graag informeert het PCC u desgevraagd (kerndocent Tine Stolte en afdelingshoofd Docent Muziek Marinus Verkuil) over het actuele curricula in onze opleidingen tot docent. Deze curricula zijn allang niet meer dezelfde als tien jaar geleden en bereiden juist actueel voor op een breed en zich steeds veranderend muziek beroepenveld met een gemende beroepspraktijk van performing, teaching en entrepreneuership. Groepsonderwijs hoort daar ‘gewoon’ bij. Kijk ook eens op de site van ons lectoraat Lifelong Learning t.a.v. onderzoek en onderwijs op dat terrein.
Er is nauwe samenwerking met de Noordelijke Centra vd Kunsten om hun en onze expertise waar mogelijk en nodig te verbinden.
U vroeg zich af wie ons beoordeelt heeft t.a.v. de onderscheiding: het Ned.Vlaamse Accreditatie Orgaan dat namens de Rijksoverheid de kwaliteit van alle Hoger Onderwijs instellingen periodiek beoordeelt aan de hand van duidelijke criteria(zie hun site). Er werd vergeleken met zowel alle Nederlandse conservatoria als alle Europese die zijn aangesloten bij de Eur.Associatie van Conservatoria AEC (zie de site).
Met vriendelijke groet, Chris Fictoor, dean.

Zonde dat het kunstvakonderwijs in de hoek zit waar extra klappen vallen (zie ook recent artikel over afschaffen ‘kleine’ instrumentale vakken op conservatoria). Hoe dat zit met wat ‘de markt’ nodig heeft ligt vermoedelijker wel wat ingewikkelder en verdient een zorgvuldig onderzoek en dito discussie (was die nog niet gevoerd dan?). In elk geval er even voor gaan zitten en niet een snelle defensieve reactie (NB met een dikke grammaticale fout, blijven pijnlijk, zeker als ze door onderwijsmensen gemaakt worden….). Mij als musicus en afgestudeerde aan een van de noordelijke conservatoria gaat het aan het hart. Was het misschien toch niet zo’n goed idee om ze in allemaal van die grote onderwijsconcentraties op te laten gaan, die vooral gemaakt lijken om opgeblazen functies te scheppen voor mensen die te ver van de praktijk zijn komen af te staan?

John, Amsterdam