Mooi in beeld gebracht Marc. Inderdaad veel eerlijker op het web. Heb altijd een gezonde argwaan gehad voor wat er in de krant staat. Die informatie is in mijn beleving niet per definitie objectief.

Ander woord voor ‘zwerm’ in dit verband is ‘crowd’. Wat jij schetst is de kracht van ‘crowd sourcing’! Meerdere mensen samen geven een veel rijker en completer beeld, dan een paar traditionele – en vaak nog steeds verzuilde – media. Dankzij de web 2.0 technieken kan bijna iedereen snel en eenvoudig reageren op alles wat er gebeurt, zowel in de echte wereld, in de audiovisuele rtv-wereld als in de virtuele wereld. Volgend probleem is: hoe hou je het overzicht? Daarvoor zijn leuke en gratis tools ontwikkeld, zoals bijvoorbeeld http://www.hootsuite.com

Interessante gedachte. Toch ben ik het er niet helemaal mee eens. Juist op twitter en op veel andere sociale media en web 2.0 sites (sorry voor al het jargon) kunnen mooie praatjes en leugens snoeihard en genadeloos worden blootgelegd en afgestraft.
Politici worden nu dus niet meer door een handjevol journalisten kritisch bekeken, maar door duizenden mensen. In de basis worden politici door deze ontwikkeling dus gedwongen om eerlijker te zijn.
Daar moet ik wel direct aan toevoegen dat het de discussie wel erg versmalt tot one-liners en de nuance er behoorlijk uit haalt. (Nou moet ik zeggen dat het RTL debat daar ook een flinke bijdrage aan levert, maar dat terzijde)

Tweede punt wat belangrijk is om te realiseren is dat er nog nooit een nieuwe media vorm ontstaan is die de oude vervangen heeft.
Toen de radio kwam dacht men dat het het einde van de kranten was. Toen de TV kwam dacht men dat het het einde van de radio was. En nu denken sommige mensen dat web 2.0 het einde van de journalistiek is.
Maar we kijken nog steeds massaal tv, luisteren nog steeds naar de radio en lezen nog steeds (iets minder dan voorheen) de krant.

veur n nuchtere kiek op t onnerwaarp gai je noa:
http://bruiervanroel.web-log.nl/grunneger_schietverhoaltj/2010/06/stemmen.html

De stem des twitters moet de journalistiek maar vervangen, begrijp ik. Heb een paar keer moeten lezen voordat ik begreep wat je nu eigenlijk wilt zeggen. Kern is blijkbaar je frustratie over de handelwijze van Netwerk, dat jouw leider Rutte onaangenaam verraste. Vervolgens maak je de ongelukkige gevolgtrekking dat politici uit onvrede met de traditionele media via twitter en blogs het volk te woord gaan staan.
Maar laten we die dingen wel even uit elkaar halen. Natuurlijk zijn twitter en blogs mooie aanvullingen, maar politici staan net zo hard als vroeger te dringen om voor camera en microfoon hun programma uit te dragen, zo niet harder. En waarom? Omdat er nog steeds vrij massaal naar de tv gekeken wordt en daar dus stemmen te winnen zijn.
Tenslotte: naast feiten checken is duiding van nieuws wel een van de belangrijkste taken van een journalist, zo niet de belangrijkste. En dat mis ik in je verhaal.
Want hoe mooi het ook is dat jan en alleman via internet en twitter zijn ongezouten mening kan geven over van alles en nog wat, ik vind het toch wel plezierig als iemand die daar voor geleerd heeft, en die bovendien ervaring koppelt aan kennis, nieuws in een kader kan plaatsen. Een mooie rol voor, laten we zeggen, de journalist?

Een subjectieve politicus veronderstelt dat er ook objectieve politici zijn! Dat lijkt bij een ‘in termini contradictio’ – politiek bekijkt de werkelijkheid altijd door een ‘gekleurde bril’. In principe geldt dit ook voor de journalist die het nieuws duidt! En daar ligt volgens mij ook de toegevoegde waarde van de journalistiek! Het is niet de groeiende hoeveelheid informatie zelf die het probleem vormt maar adequate filtering! Subjectieve duiding van feiten door een journalist kan een zeer adequaat filter zijn. En een verstandige lezer raadpleegt meerdere filters en kan er vervolgens het zijne van denken. Als journalisten zich beperken tot fact-checking, juist dan is het snel met ze gedaan! In een mediacratie is er geen objectiviteit (ook een foto is geen waarheidsgetrouwe weergave van de werkelijkheid – lees in dat verband eens het boek ‘Het zijn net mensen’ van Joris Luijendijk), het hoogst ‘haalbare’ is intersubjectiviteit, i.e. meerdere filters. In een mediacratie gaat het niet om feiten, het gaat om verhalen! En voor verhalen heb je journalisten nodig. Ik kan bijvoorbeeld rechtbank verslagen lezen (feiten), maar ik lees liever de blog van rechtbankverslaggever Rob Zijlstra (verhalen).

@Folkert: Met ‘de subjectieve politicus’ bedoel ik dat een politicus per definitie subjectief is.

Overigens verwacht noch hoop ik dat de journalist zich beperkt tot fact-checking, maar ben wel van mening dat dit een onmisbaar facet van goede journalistiek is.

Bedankt Marc,

Goed dat je dit soort issues aan de orde stelt. Met de LinkedIn group ‘Journalistieke Communicatie’ proberen we deze dilemma’s ook via ‘crowd sourcing’ zorgvuldig en multimediaal te bediscussiëren.
Er is veel over te zeggen maar ik focus me op twee items.

1. Je zegt dat mensen weten dat een boodschap van politicus of laten we ook maar eens zeggen ‘de overheid’ gekleurd door eigen inzicht is. Maar ik heb mijn twijfels daarover. ‘Gea en Gerrit’ blijken in de meeste gevallen alles voor waar aan te nemen wat ze via welk kanaal dan ook waarnemen.
Het gaat me te ver om Coca Cola en – nou ja, bijvoorbeeld – PSV TV over één kam te scheren, maar uit mijn eigen praktijk weet ik dat elke organisatie nooit communiceert vanuit een zelfkritische attitude. De verleiding is in een enkel geval groot om alleen de voordelen te noemen. Laten we er dan maar even vanuit gaan dat journalisten vanuit hun ideologie, ambitie, opleiding en ervaring iets neutraler tegenover de ‘waarheid’ staan. Immers, volgend uit je opvatting kan de waarheid zo maar ontstaan uit de meest fanatieke twitterende politicus dan wel de partij met de meeste twitteraars. Meeste stemmen gelden?

2. Mijn persoonlijke perceptie (en dat doet de facto recht aan jouw opvatting over ‘bashing media’) is dat het Netwerk item ook geen journalistieke aanpak hanteert. Tenzij je de Repo als hoor zou beschouwen en Ruttes reactie in de uitzending als wederhoor. Mijn hoogsteigen opvatting is dat het menig (zichzelf benoemd) journalistiek medium zou sieren zichzelf aan een heroriëntering op journalistieke mores te onderwerpen.