Negen juni nadert. Nog even en we moeten kiezen. Ooit voelde de stemgang niet als moetje, maar als groot democratisch voorrecht. Eén man, eén stem op die ene jou passende partij. Waarna alle politiek gepeins achter een mottig gordijntje samenkwam in je eigen rode stip. Wat een sensatie, zoveel sturend vermogen. En ook al landde die stem vervolgens steevast in de poldermist van ons polderieke coalitiestelsel, de motivatie kon er niet onder lijden.  

Democraat in het diepst van mijn gedachten ontleed ik ook nu weer braaf de politieke programma’s, op zoek naar verbinding en vernuft. Vergeefs helaas. Heel even vermoed ik zelfs een collectief verbod op politieke visie. Een samenhangende kijk op ons klimaat, een scherpe analyse van onze economie, een afgewogen visie op Europa? Vergeet het maar, je vindt het niet.  

Toch staan we voor grote vragen, zoveel is duidelijk. Pensioenstelsel, zorg, infrastructuur: stuk voor stuk goed doordachte stelsels, die ooit hele slimme antwoorden gaven op de vragen van toen. Vragen van zo’n anderhalve eeuw geleden doorgaans. Maar de wereld draait door. En inmiddels zijn we steeds internationaler, mobieler, energieker, energieslurpender en gezonder dan toen. Genoeg verandering om elk systeem, hoe robuust ook, in de voegen te laten kraken. En kraken leidt vroeg of laat tot barsten. Voor die voorspelling heb je geen cool hunters nodig. Hoogste tijd voor enig maatschappelijk debat over de revisie van onze oude paradigma’s zou je denken.   

Maar de landelijke politiek gaat die kar dus niet trekken. Die is even een beetje druk met zichzelf. Wel jammer trouwens, want waar het vertrouwen in ons collectieve bestel verdampt, moet het gezag aan de bak. Gelukkig heeft al die politieke niksigheid ook een zonnige zijde. Steeds meer organisaties hervinden het gezag in zichzelf en gaan in gesprek met maatschappij en markt. En vooral het Noorden laat zich hier flink gelden. Kijk naar de energiesector. Enexis werkt met industrie en NGO’s aan elektrisch rijden, Energy Valley wordt de nieuwe nucleus van energiek Europa, GasTerra praat met scholieren over energietransitie en de gloednieuwe Stichting Borg zoekt een actieve dialoog over CO2-opvang en opslag. Een nieuwe maatschappelijke dialoog krijgt langzaam gestalte. En die komt niks te vroeg. We moeten hard op zoek naar nieuwe paradigma’s om onze maatschappij toekomstvast te houden. Alle oude zekerheden mogen daarbij scherp tegen het licht gehouden worden. Da’s dan weer het mooie van zo’n crisis.     

Henk Jacobs is directeur / eigenaar van Castel Communicatie (Groningen, Leiden, Den Bosch)

Deel dit Artikel

• 
• 
• 

Over de Auteur

1 Reactie voor Niks mooier dan een flinke crisis